‎(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‎หลงทางหรือ
‎แมฮวา
‎เจ้านกกระจอก
‎เจ้า เจ้ามาทำอะไรที่นี่
‎อาลักษณ์หญิงหรือ
‎เจ้าได้เป็นอาลักษณ์แล้วหรือ
‎แล้วท่านบัณฑิตล่ะ
‎ท่านทำงานอะไร ทำไม...
‎เจ้าไม่อยู่ในฐานะ ‎ที่จะถามข้าเช่นนั้นได้หรอกนะ
‎ขุนนางชั้นผู้น้อย ‎มาเตร็ดเตร่ในพระราชฐานชั้นใน
‎โดยเฉพาะที่นกซอดัง ‎ซึ่งฝ่าบาททรงสั่งห้าม
‎ไม่ให้ผู้ใดเข้ามา
‎ช่างกล้านักนะ
‎ท่านพูดอะไร ‎ข้าไม่ได้ "เตร็ดเตร่" เสียหน่อย
‎ข้าก็แค่ผ่านมาแถวนี้
‎ผิดด้วยหรือ
‎นั่นก็ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจ ‎ของสำนักสืบสวน
‎ทางนี้
‎ท่านต้องการอะไรจากข้า
‎ข้าต้องทำอย่างไรท่านถึงจะปล่อยข้าไป
‎เลิกจ้องข้าแบบนั้นได้แล้ว ‎พูดอะไรหน่อย...
‎พูดอะไรหน่อยสิเจ้าคะ
‎บังอาจมาแตะตัวข้าได้ไง
‎ข้า...
‎ข้าไม่คิดจะปล่อยเจ้าไปหรอกนะ
‎- อะไรนะ ‎- เจ้าทำผิดต่อข้าตั้งหลายครั้งแล้ว
‎เจ้าสวมรอยเป็นข้าในงานอ่านหนังสือ
‎แถมยังทำให้ข้าถูกจับอีก
‎เท่านั้นไม่พอ ‎เมื่อคืนเจ้ายังปล่อยให้ข้ารอเก้อ
‎อยู่ตั้งหลายชั่วโมง
‎เรื่องวันนั้น ข้าไม่ทราบจริงๆ
‎เมื่อคืนท่านรอข้าเก้อหรือ
‎เจ้าจะหาข้ออ้างมาแก้ตัวกับข้า ‎บอกว่ามีธุระด่วนอีกงั้นหรือ
‎เปล่านะ ไม่ใช่ข้ออ้าง ‎ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าท่านพูดเรื่องอะไร
‎เมื่อคืนเรานัดเจอกันด้วยหรือ
‎ตั้งแต่วันนั้นข้าก็ไม่เจอท่านอีกเลย
‎ข้าส่งจดหมายให้เจ้า
‎"วันแรกของเดือน ห้าโมงเย็น ‎ที่สะพานควังทง"
‎ข้าไม่เคยได้จดหมายเลยนะ
‎ไม่ได้รับจดหมายข้าหรือ
‎อย่าบอกนะ...
‎อย่าบอกนะว่าท่านโกรธข้าเพราะท่านรอ
‎แล้วคิดว่าข้าผิดนัด อย่างนั้นใช่ไหม
‎คือข้า...
‎ข้าส่งจดหมายไป ก็เลยคิดว่า...
‎ท่านบัณฑิต
‎ไม่รู้หรือว่าการนัดหมายคืออะไร
‎เราแจ้งวันและเวลาไป ‎แล้วก็รอให้อีกฝ่ายตอบตกลง
‎การนัดหมายจะเกิดขึ้นไม่ได้
‎หากทั้งสองฝ่ายไม่ได้ตกลงร่วมกัน
‎ที่ผ่านมาท่านมีชีวิตแบบไหนเนี่ย
‎ไม่รู้แม้กระทั่งเรื่องพื้นฐาน
‎นั่นใครน่ะ
‎กล้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร
‎- รีบบอกมาว่าเจ้าเป็น... ‎- นางคือกูแฮรยอง
‎อาลักษณ์หญิงจากสำนักกฤษฎีกา
‎กูแฮรยอง
‎กูแฮรยองหรือ
‎แมฮวาตัวปลอม
‎องค์ชายเพคะ
‎- องค์รัชทายาทมีรับสั่งให้เข้า... ‎- องค์ชายทรงงีบบรรทมอยู่
‎ข้างในนั้นน่ะ
‎อะไรกัน ขันทีฮอ ‎แก่จนเลอะเลือนเสียแล้วหรือ
‎- ก็นี่ไง... ‎- องค์ชายทรงออกมาเดินเล่น
‎เพิ่งกลับเข้าไปบรรทมเมื่อครู่นี่เอง
‎- แต่... ‎- เอาเป็นว่า
‎แม่นางคนสวย เจ้าไปได้แล้ว
‎ข้าพาไปเอง หลีกทางหน่อย
‎เจ้าสามคน รอที่นี่
‎ทำไม...
‎โดยเฉพาะเจ้า เจ้าน่ะ เงียบปากไปเลย
‎เมื่อกี้ซัมโบ ‎ไม่ได้พูดราชาศัพท์กับข้าใช่ไหม
‎ทางนั้น เห็นไหม ไปทางนั้นเลย
‎เจ้าค่ะ
‎- ไปดีๆ ล่ะ ‎- เจ้าค่ะ
‎เดี๋ยวนะ แล้วตกลงแมฮวาคือใครกันล่ะ
‎- ทางนั้นไง ‎- เจ้าค่ะ
‎(ตอน 4)
‎มาได้สักที ฮอซัมโบ
‎ต่อหน้าผู้หญิงก็ทิ้งความภักดีเลยนะ
‎เจ้าคนใจง่าย
‎องค์ชาย กระหม่อมเพิ่งช่วยพระองค์ ‎จากสถานการณ์สุ่มเสี่ยง
‎- ไม่รู้หรือพ่ะย่ะค่ะ ‎- ช่วยข้าเนี่ยนะ
‎พ่ะย่ะค่ะ ลืมแล้วหรือ ‎ว่านางเคยทำอะไรไว้
‎ทันทีที่นางเจอองค์ชาย ‎ในงานอ่านหนังสือ
‎ก็ป่าวประกาศว่าองค์ชายคือแมฮวา
‎นางเป็นคนที่ปากไม่มีหูรูดที่สุด ‎ในโลกกว้างใบนี้
‎ถ้านางรู้เข้าว่าพระองค์คือองค์ชาย
‎ภายในคืนเดียว
‎ข่าวลือว่าองค์ชายโดวอนคือแมฮวา ‎จะต้องแพร่ไปทั่วโชซอน
‎ไม่สิ ข่าวจะแพร่สะพัด ‎ข้ามน้ำข้ามทะเลไปถึงอาณาจักรชิงแน่
‎แต่เสด็จพ่อทรงทราบแล้วนี่ ‎ว่าข้าคือแมฮวา...
‎การที่ฝ่าบาททรงทราบเรื่อง ‎แต่เพียงพระองค์เดียว
‎ต่างกันลิบลับ ‎กับการที่คนรู้กันทั่วนะพ่ะย่ะค่ะ
‎เกียรติยศและชื่อเสียง ‎สำคัญต่อฝ่าบาทยิ่ง
‎หากทรงทราบว่า ‎คนเอาเรื่ององค์ชายไปพูดอีกล่ะก็
‎กระหม่อมทำใจพูดออกมาไม่ได้
‎แต่พระองค์อาจลงเอยเช่นนี้
‎แล้วนี่
‎เจ้าจะบอกให้ข้าอยู่เฉย
‎ทั้งที่รู้ว่าศัตรูอยู่ที่นี่หรือ
‎นางยังไม่ขอโทษข้าด้วยซ้ำ
‎องค์ชายโดวอนน่ะ
‎ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้นพ่ะย่ะค่ะ
‎แต่ว่า แมฮวา...
‎แมฮวาทำได้อะไรได้มากมายเลย
‎- โอ๊ย ‎- ให้ตายสิ
‎รู้สึกเหมือนจะตายให้ได้
‎ดื่มนี่ก่อนขอรับ
‎ไม่ต้องให้ข้าดื่มอะไรทั้งนั้น ‎เอาไปให้พ้น
‎ผู้หญิงที่ทำข้าเมาค้างอยู่ไหน
‎ยังไม่มาหรือ
‎คอแข็งเช่นท่านยังเมาค้างขนาดนี้
‎นางไม่น่ารอดหรอกขอรับ
‎คงสลบคาพื้นราวกับศพเป็นแน่
‎ก็ไม่แน่หรอก
‎เมื่อคืนไม่เห็นสายตาอาฆาตของนางหรือ
‎ต่อให้เดินไม่ไหว ‎นางก็จะใช้แขนคลานแบบนี้
‎เพื่อมาทำงาน
‎ก็ไม่รู้สินะขอรับ ‎ไม่ว่านางจะอึดแค่ไหน
‎ก็เข้าวังไม่ได้หรอก
‎หมายความว่าอย่างไร
‎ข้าสั่งหัวหน้าเวรยามหน้าประตูไว้
‎ไม่ให้อาลักษณ์ฝึกหัดกูแฮรยอง ‎แห่งสำนักกฤษฎีกา
‎เข้าวังวันนี้
‎ป่านนี้คงร้องไห้ฟูมฟายอยู่นอกประตู ‎อ้อนวอนขอเข้าวัง...
‎สวัสดีเจ้าค่ะ
‎เสมียนกู เจ้าเข้ามาได้อย่างไร
‎ก็เดินเข้ามาทางประตูเจ้าค่ะ
‎มีปัญหาหรือเจ้าคะ
‎อะไรนะ "มีปัญหาหรือ"
‎เจ้าเด็กใหม่ กล้าดีอย่างไร ‎ถึงเดินทอดน่องเข้ามาหลังเจ็ดโมงเช้า
‎แล้วถามคำถามเช่นนั้น
‎- ขอโทษเจ้าค่ะ ‎- ช่างเถอะ
‎- ไปทำความสะอาดหอสมุดซะ ‎- เจ้าค่ะ
‎นางเข้ามาได้อย่างไรกัน
‎ข้าสั่งแล้วว่าต่อให้ต้องเอามีดจี้คอ ‎ก็ห้ามนางเข้ามา
‎เจ้าเป็นผู้ชายแท้ๆ
‎ใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกแบบนั้น ‎กับผู้หญิงได้อย่างไร
‎เพราะแบบนี้ถึงไม่หายทึ่มเสียที ‎เจ้าทึ่มเอ๊ย
‎"เจ้าทึ่ม" หรือ
‎- แล้วไง ‎- อย่าเรียกข้าแบบนั้นสิขอรับ
‎- อ้าว อาลักษณ์ฝึกหัดกู ‎- โทษที ข้ามาสายไปหน่อย
‎นึกว่าวันนี้จะไม่มาเสียแล้ว
‎รู้สึกอย่างไรบ้าง
‎ก็ปวดหัวนิดหน่อยนะ
‎แต่ไม่ถึงตายหรอก
‎ส่งมาเถอะ
‎เจ้าเสียสละเพื่อช่วยเราไว้
‎ขอให้เราตอบแทนบ้างเถอะ
‎ใช่แล้วล่ะ เจ้าช่วยเราไว้นะ
‎วันนี้พักสักวันเถอะ
‎ชมเสียข้าแทบลอยแน่ะ
‎เช่นนั้นข้าจะไปนั่งตรงนั้น ‎แล้วงีบสักหน่อยนะ
‎- เอาสิ ‎- ไปเลย
‎อาลักษณ์ฝึกหัดกู
‎เรื่องที่ช่วยข้าไว้เมื่อคืน...
‎ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอก
‎ทำงานด้วยกันก็ต้องช่วยเหลือกันสิ
‎ข้าไม่ชอบ
‎- อะไรนะ ‎- ข้าไม่ต้องให้เจ้าช่วย
‎ข้าก็ดูแลตัวเองได้
‎ข้าไม่อยากรับความช่วยเหลือ
‎หรือให้ความช่วยเหลือ ‎โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้ร้องขอ
‎คราวหน้าคราวหลังก่อนจะทำอะไร ‎ช่วยคิดถึงใจเขาใจเราด้วย
‎นี่คือคำแนะนำจากข้า
‎ได้ ข้าเข้าใจที่เจ้าพูดแล้ว
‎พวกเจ้าคืออาลักษณ์หญิงใช่ไหม
‎เจ้าค่ะ แล้ว...
‎- ท่านเป็นใครเจ้าคะ ‎- ท่านผู้นี้คือชเวซังกุง
‎ทำความเคารพท่านด้วย
‎ตามข้ามา
‎ท่านต้องบอกเราก่อนสิว่าจะพาไปไหน...
‎บอกว่าให้ตามมา
‎นี่คือชาน้ำค้างไม้ไผ่ ‎ข้าให้ดื่มเฉพาะแขกพิเศษ
‎ค่อยๆ จิบและลิ้มรสชานะ
‎เป็นอย่างไร ‎การทำงานในวังเป็นอย่างไรบ้าง
‎พวกหม่อมฉัน
‎รู้สึกเป็นเกียรติและซาบซึ้งใจ ‎ที่มีโอกาส
‎ได้ทำงานรับใช้ฝ่าบาทและ...
‎ต้องขอโทษด้วย
‎ข้าถามคำถามที่ตอบได้ยากกับพวกเจ้า
‎ข้าอยู่ในวังมาเกือบ 50 ปี
‎ข้าย่อมเข้าใจดี ‎ว่าตอนนี้พวกเจ้ารู้สึกเช่นไร
‎ที่นี่ไม่มีอะไรง่าย
‎และใครต่อใครคงทำให้เจ้ากลัวไปหมด
‎ข้าได้ยินมาว่า
‎เหล่าอาลักษณ์ในสำนักกฤษฎีกา
‎ชอบแกล้งเด็กใหม่เสียด้วย
‎- ไม่เลยเพคะ ‎- ไม่เลยเพคะ
‎เพคะ
‎ไม่ใช่เพคะ
‎ไม่เป็นไร ตอบข้าตามตรงเถิด
‎โชซอนนั้นเป็นดินแดนที่โหดร้ายยิ่ง
‎สำหรับผู้ที่เลือกจะแตกต่าง
‎โดยเฉพาะพวกเจ้าซึ่งได้เข้ารับราชการ
‎ทั้งที่เป็นหญิงด้วยแล้ว ‎ข้าเชื่อว่าคงจะยิ่งหนักหนา
‎แต่ไม่ว่าใครจะพูดอย่างไร
‎พวกเจ้าก็คืออาลักษณ์หญิงแห่งโชซอน
‎พวกเจ้าไม่ได้มาเพื่อรับใช้ฝ่าบาท
‎จงคิดว่ามาทำงานเพื่อราษฎร ‎และทุ่มเทให้เต็มที่
‎หากมีสิ่งใดที่ข้าช่วยได้
‎ข้ายินดีให้ความช่วยเหลือ
‎เป็นพระกรุณาธิคุณยิ่งเพคะ พระพันปี
‎- เป็นพระกรุณาธิคุณเพคะ ‎- เป็นพระกรุณาธิคุณเพคะ
‎นี่สินะที่เขาว่าความเมตตา ‎เป็นความดีอันประเสริฐสุด
‎พระพันปีทรงเปี่ยมด้วยน้ำพระทัย ‎และเป็นกันเอง
‎พระองค์ทรงรับสั่งอย่างสง่าผ่าเผย
‎คุณพระคุณเจ้า ทรงงดงามเหลือเกิน
‎ผิดกับพวกอาลักษณ์ในสำนักกฤษฎีกา
‎อัปลักษณ์เพราะใจร้ายเหลือทน
‎ท่านอาลักษณ์หญิง
‎มีอะไรหรือเจ้าคะ
‎ทำเช่นนี้ทำไมเจ้าคะ
‎- ปล่อยเจ้าค่ะ ปล่อยข้านะ ‎- นี่มันอะไรกันเจ้าคะ
‎ข้าจะสั่งสอนพวกเจ้าทุกคน
‎ให้รู้กฎระเบียบของฝ่ายใน
‎- ไม่อยู่ที่สำนักที่ปรึกษาพิเศษหรือ ‎- ขอรับ ข้าไปถามจนถูกต่อว่า
‎พวกเขาบอกว่า ‎ไม่มีงานให้ผู้หญิงทำหรอก
‎บอกแล้วไงขอรับ
‎พวกนางคงไปอู้งานอยู่ที่อื่น
‎ผ่านพิธีรับน้องกันไปแล้ว
‎พวกนางก็ไม่กลัวอะไรอีก
‎โธ่ ผู้หญิงพวกนี้...
‎- ท่านอาลักษณ์ ‎- ท่านอาลักษณ์ เกิดเรื่องแล้ว
‎เกิดเรื่องใหญ่แล้ว
‎จำคำข้าไว้
‎หากปากเจ้ายังพูดไม่คิด ‎ข้าจะเอาไฟจี้
‎หากมือเจ้าขโมยสิ่งใด ข้าจะตัดทิ้ง
‎และหากเสียความบริสุทธิ์
‎เจ้าจะถูกตัดหัว
‎ห้ามจดจำสิ่งที่ได้เห็นและได้ยิน
‎อยู่ที่นี่เจ้าตาบอด หูหนวก ‎และไร้สมอง
‎อย่าได้ลืมเป็นอันขาด
‎จงเจียมตัว ประพฤติตัวให้สมเป็นหญิง
‎เชื่อฟังคำสั่ง ‎เพียงอย่างเดียวเท่านั้น
‎เข้าใจไหม
‎ทำไมไม่มีใครตอบ
‎ข้าถามว่าเข้าใจไหม
‎ทำไมเราต้องทำแบบนั้นด้วย
‎เราเป็นอาลักษณ์
‎ทำไมเราต้องทำตามระเบียบฝ่ายใน
‎เจ้านี่อวดดีไม่เบาเลยนะ
‎แค่สอบผ่านก็ไม่ได้แปลว่า ‎เจ้าจะได้รับการปฏิบัติเยี่ยงบุรุษ
‎เจ้าคิดหรือว่า
‎แค่สวมเครื่องแบบนั่น ‎ก็ทำให้เจ้าได้เป็นขุนนางแล้ว
‎ผู้หญิงทุกคน ‎ถือเป็นผู้หญิงของพระราชา
‎ทันทีที่ก้าวเข้าวัง
‎ทุกคนต้องปฏิบัติตาม ‎ระเบียบของฝ่ายในไปจนตาย
‎หากเจ้ายังไม่รู้สถานะของตัวเอง
‎ข้าจะทำให้เจ้าจดจำไปจนวันตาย
‎พวกท่านกำลังทำอะไร
‎พวกนางเป็นคนของสำนักกฤษฎีกา
‎ไม่มีเหตุผลที่พวกนาง ‎จะต้องมาอยู่กับท่านตรงนี้
‎นี่เป็นเรื่องของฝ่ายใน ไม่ต้องมาสอด
‎นี่ท่านกำลังข่มขู่ขุนนางอยู่นะ
‎มันเป็นหน้าที่ของฝ่ายใน ‎ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
‎ว่าอย่างไรนะ
‎- พาพวกนางไป ‎- อาลักษณ์มิน
‎- เร็วเข้า ‎- พาพวกนางไปสิ
‎นั่นเป็นพิธีรับน้อง ‎ของฝ่ายในหรือขอรับ
‎เคยแต่ได้ยินเสียงเล่าลือ
‎ข้าถึงได้บอกให้ระวังพวกนางใน
‎ขืนทำให้พวกนางโมโหล่ะก็ ‎พวกเจ้าไม่ตายดีแน่
‎ฉะนั้นอย่าสบตาพวกนาง ‎ไม่ต้องไปคุยด้วย เข้าใจไหม
‎ปล่อยอาลักษณ์มินไว้คนเดียว ‎จะดีหรือเจ้าคะ
‎นี่
‎เจ้าจะห่วงลูกชาย ‎ของรองอัครมหาเสนาบดีทำไม
‎ในเมื่อตัวเองยังเอาตัวไม่รอดเลย
‎พวกเจ้าตามนางไปแต่แรกทำไม
‎ขนาดหมามันยังไม่เดินตาม ‎คนแปลกหน้าเลย
‎เราไม่ทราบนี่เจ้าคะ
‎เราถูกสั่งให้เข้าเฝ้าพระพันปี...
‎เป็นความผิดของเจ้าที่ไม่รู้
‎แม้แต่พระพันปียังต้องทำตามระเบียบ
‎หากต้องการให้ขุนนางอย่างเราเข้าเฝ้า
‎โดยเฉพาะอาลักษณ์อย่างเรา ‎ที่จะต้องทำงานในมือให้เสร็จ
‎ตรวจสอบว่ามีสิ่งใดต้องทำอีกบ้าง
‎รายงานทุกอย่างกับทางสำนัก
‎แล้วถึงจะออกไปที่อื่นได้
‎ถ้ายังทำไม่เสร็จ ต่อให้มัจจุราช ‎มาเอาชีวิตก็ตายไม่ได้ เจ้าพวกโง่
‎เราจะทราบเรื่องนั้นได้อย่างไรเจ้าคะ
‎ในเมื่อพวกท่านไม่สอนอะไรเราเลย
‎- ท่านไม่เคยบอกอะไรเลย ‎- อาลักษณ์ฝึกหัดฮอ
‎ก็มันจริงไม่ใช่หรือ
‎ท่านสอนอะไรเราบ้างเจ้าคะ
‎แล้วอาลักษณ์ท่านอื่นล่ะ ‎สอนอะไรเราบ้าง
‎เราเรียนรู้จากท่านไม่ได้
‎เพราะท่านไม่สอนอะไรเลย
‎แล้วท่านจะหวังให้เรา ‎รู้ทุกเรื่องด้วยตัวเอง
‎และเอาตัวรอด ‎ในสถานการณ์แบบนั้นได้อย่างไร
‎พวกท่านก็มีส่วนต้องรับผิดชอบ
‎กับเรื่องที่เราเจอวันนี้เหมือนกัน
‎หากท่านไม่ดูแคลนเรา
‎ด้วยการเรียกว่า "เสมียน" ‎ตอนอยู่ที่สำนักกฤษฎีกา
‎พวกนางในก็คงไม่กล้าเอาตัวเราไป
‎และทำกับเราเหมือนเป็นคนของฝ่ายใน
‎นี่ พวกนางแค่จะข่ม ‎ให้พวกเจ้ากลัวนิดๆ หน่อยๆ
‎อย่าตีโพยตีพายหน่อยเลย
‎พวกนางบอกว่า ‎เราเป็นผู้หญิงของพระราชา
‎และด้วยเหตุผลนั้น
‎เราต้องทำตามระเบียบฝ่ายใน ‎และเจียมเนื้อเจียมตัวไว้
‎ต้องลืมทุกสิ่งที่ได้เห็นและได้ยิน
‎ต้องเชื่อฟังคำสั่งไปจนตาย
‎พวกนางทำเหมือนเรา ‎เป็นคนของฝ่ายในเลยนะเจ้าคะ
‎แบบนี้แล้ว ‎ท่านยังจะบอกว่าเรามีสิทธิ์
‎พูดเรื่องกฎระเบียบได้อีกหรือเจ้าคะ
‎อาลักษณ์ฝึกหัดฮอ
‎นางกล้าขึ้นเสียงกับเราได้อย่างไร
‎นี่ กลับมาเดี๋ยวนี้นะ
‎ท่านอย่าสนใจนางเลยขอรับ ‎นางก็แค่ระบายอารมณ์...
‎แต่นางพูดไม่ผิดนะเจ้าคะ
‎หากรู้ว่าจะต้องเจออะไรแบบนี้
‎ข้าจะไม่มาสอบเด็ดขาด
‎เราทำอะไรผิดหรือ
‎ทำไมทุกคนถึงใจร้ายกับเราเหลือเกิน
‎เราทำอะไรผิดหรือไง
‎ดีแล้วล่ะที่เจ้าพูดออกมา
‎ข้าภูมิใจในตัวเจ้าจริงๆ
‎ต่อให้พวกนางไม่รู้อะไรเลย ‎อย่างน้อยก็น่าจะรู้จักเจียมตัวบ้าง
‎เป็นแค่อาลักษณ์ฝึกหัด ‎กล้าพูดแบบนั้นได้อย่างไร
‎เหลือเกินจริงๆ
‎อะไรอีก
‎ข้าจะเริ่มสอนพวกนางตั้งแต่พรุ่งนี้
‎อาลักษณ์มิน
‎- อาลักษณ์มิน ‎- อาลักษณ์มิน
‎ก็ลองดู
‎เราต้องสอนอะไรพวกนางบ้าง ‎ถึงจะมอบหมายงานให้ทำได้
‎อาลักษณ์มินรับผิดชอบไปแล้วกัน
‎ขอรับ
‎อาลักษณ์ยาง ตอนข้าเริ่มงานที่นี่
‎ท่านไม่ยอมให้ข้า ‎จับพู่กันตั้งสามเดือน
‎ทำไมถึงให้สิทธิพิเศษกับพวกนางล่ะ
‎นั่นสิ ท่านบอกข้าว่า ‎จะเป็นอาลักษณ์ที่แท้จริงได้
‎เราต้องเอาชนะพันอุปสรรค
‎ให้ข้าเตรียมใจถูกดุด่าไปหนึ่งพันวัน
‎- นี่ยังเหลืออีกห้าร้อยวัน... ‎- โอ๊ย พูดมากกันจริงๆ
‎ไม่มีงานทำกันหรือไง
‎มีเวลาว่างกันมากใช่ไหม
‎(เรื่องราวของโฮดัม)
‎รองอัครมหาเสนาบดี
‎เจ้าอาศัยอยู่ที่นี่เองสินะ
‎ข้าเสนอตำแหน่งผู้ตรวจการขั้นสาม ‎ให้เจ้าตั้งแต่หลายวันก่อน
‎เหตุใดเจ้าจึงยังไม่ตอบรับ
‎ตำแหน่งนี้ต้องทำหน้าที่ ‎ตรวจสอบเหล่าขุนนาง
‎ข้าไม่คิดว่าตัวเองจะเหมาะสมขอรับ
‎"ข้าไม่สะดวกใจ ‎จะขุดคุ้ยเรื่องสกปรกของผู้อื่น
‎และใช้ข้อมูลเหล่านั้นข่มขู่พวกเขา"
‎ฟังดูเป็นเช่นนั้นมากกว่า
‎รู้ไหมว่าทำไมข้าถึงชอบเจ้า
‎เพราะข้าเคยเห็นเจ้า ‎ตกต่ำถึงขีดสุดมาแล้ว
‎ข้าเห็นความสามารถของเจ้า
‎กับตาตัวเอง
‎ฉะนั้นอย่าบอกว่า ‎เจ้าไม่เหมาะกับงานนี้
‎ข้ารู้ว่าเจ้าเหมาะสมที่สุดแล้ว
‎เหตุใดท่านจึงเร่งรัดให้ข้า ‎เข้าไปทำงานในวังขอรับ
‎ข้าเจอร้านที่คัดลอก ‎"เรื่องราวของโฮดัม" แล้ว
‎คนงานคนสุดท้ายฆ่าตัวตาย ‎ก่อนที่เราจะจับได้
‎พระพันปีคงข่มขู่ไว้น่าดู
‎ไม่คิดว่ามันรอบคอบ ‎เกินกว่าจะเป็นฝีมือพวกผู้หญิง
‎ที่ทำงานในวังหรือ
‎- เช่นนั้น... ‎- แปลว่าพระพันปี
‎มีคนนอกวังคอยช่วย
‎ดังนั้นข้าจึงต้องการคนมาทำงานให้ข้า
‎ลับหลังพระพันปี ‎คนเช่นเจ้าอย่างไรเล่า
‎รับตำแหน่งนี้เสีย ‎แล้วหาคนคนนั้นให้เจอ
‎ข้าไม่ได้ขอให้ช่วย แต่เป็นคำสั่ง
‎กลับบ้านไปกินของอร่อยๆ ‎แล้วพักผ่อนเสียนะ
‎เข้มแข็งไว้ อาลักษณ์ฝึกหัดฮอ
‎คนของนกซอดังนี่
‎(นกซอดัง)
‎อะไรเจ้าคะ
‎ข้าต้องเข้าไปเองหรือ
‎องค์ชาย
‎เห็นว่าทรงมีรับสั่ง ‎ให้หม่อมฉันเข้าเฝ้า
‎องค์ชายเพคะ
‎องค์ชาย
‎อาลักษณ์ฝึกหัดของสำนักกฤษฎีกา ‎กูแฮรยองมาเข้าเฝ้าเพคะ
‎เรียกพบหม่อมฉันทำไมหรือเพคะ
‎"เจ้ารู้ดีอยู่แก่ใจ ‎ว่าทำความผิดอะไรไว้"
‎องค์ชายตรัสเช่นนั้นในพระทัย
‎องค์ชาย
‎ที่หม่อมฉัน ‎เข้ามาที่นกซอดังเมื่อเช้า...
‎"เจ้าขัดพระราชโองการ"
‎องค์ชายตรัสเช่นนั้นในพระทัยอีกครั้ง
‎องค์ชาย
‎- ขอทรงอภัย... ‎- หากต้องการไถ่โทษ...
‎อะไรอีกเล่า
‎พระองค์ให้เจ้าทำตามที่ข้าบอก ‎หากต้องการไถ่โทษ
‎องค์ชายโดวอน
‎ตรัสเช่นนั้นในพระทัย
‎ด้านในด้วย กวาดให้สะอาดหมดจด
‎เจ้าค่ะ กำลังกวาดเต็มที่เจ้าค่ะ
‎นี่ ตรงนี้ด้วย
‎ไม่ใช่ตรงนี้ เช็ดตรงขอบ
‎เร็วเข้า
‎ไม่นะ พวกนี้ของมีค่าทั้งนั้น
‎ระวังหน่อยสิ
‎นี่ ตรงนั้นด้วย
‎ตรงนั้นน่ะ
‎ตายแล้ว พลาดหลุดมือ
‎พอดีทำงานหนักจนมือไม้อ่อนแรงน่ะ
‎ข้าไม่เชื่อ มันหล่นใส่หน้าข้าพอดี
‎ข้ากวาดตรงนี้เสร็จหมดแล้วเจ้าค่ะ ‎จะให้ข้าทำอะไรต่อ
‎วันนี้พอแค่นี้
‎"วันนี้" หรือ
‎อะไร คิดว่าวันเดียวก็พ้นโทษหรือ
‎เจ้าทำผิดฐานขัดพระราชโองการเชียวนะ
‎เจ้าต้องกลับมาพรุ่งนี้ มะรืนนี้
‎รวมถึงวันถัดไปด้วย
‎เจ้าต้องกลับมาที่นี่ทุกวัน ‎จนกว่าองค์ชายโดวอน
‎จะทรงอภัยให้เจ้า
‎ท่านบัณฑิต พูดกันตรงๆ เถอะ
‎เรื่องพระราชโองการกับองค์ชาย ‎เป็นแค่ข้ออ้าง
‎ท่านถือโอกาสนี้แก้แค้นข้าใช่ไหมล่ะ
‎หากเจ้าไม่เชื่อ
‎ก็กลับเข้าไปถามองค์ชายสิ
‎ผู้หญิงประสาอะไรถึงได้...
‎- นี่ก็พลาดอีกหรือไง ‎- เปล่าเจ้าค่ะ นี่ตั้งใจ
‎แค่อยากจะบอกว่าพอก็คือพอ
‎ว่าไงนะ
‎ช่วยกราบทูลองค์ชายด้วย ‎ว่าข้าขออภัยและสำนึกผิดจริงๆ
‎เจอกันพรุ่งนี้เจ้าค่ะ
‎มีอีกเรื่อง
‎ข้าขอโทษที่วิจารณ์นิยายของท่าน
‎ข้าไม่ทราบถึงความทุกข์ระทม ‎ที่ฝังลึกในใจท่าน
‎- ความทุกข์ระทมที่ฝังลึกหรือ ‎- เจ้าค่ะ
‎ก่อนหน้านี้ข้านึกสงสัยว่า ‎ชายหนุ่มรูปงามอย่างท่าน
‎เหตุใดจึงสิ้นเปลืองกระดาษ ‎ไปกับการเขียนนิยายรักๆ ใคร่ๆ
‎แต่ตอนนี้รู้แล้ว
‎ว่าท่านอยากมีประสบการณ์รัก ‎ผ่านนิยายของตัวเอง
‎ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ
‎ท่านอาจดูเหมือนผู้ชายทั้งแท่ง
‎แต่กลับสูญเสียส่วนสำคัญ ‎ที่ผู้ชายพึงมี
‎นี่เจ้ากล้าดีอย่างไร
‎อย่างไรก็เข้มแข็งไว้นะเจ้าคะ สู้ๆ
‎นี่ กูแฮรยอง ข้า...
‎กูแฮรยอง เข้าใจผิดแล้ว
‎นี่ เจ้าเข้าใจผิดหมดเลย นี่
‎ทำอะไรเจ้าคะ
‎เสียสติไปจนได้งั้นหรือ
‎เปล่า กำลังมีความสุขน่ะ
‎ข้าพบคนน่าสนใจในวังด้วยล่ะ
‎ผู้ชายหรือผู้หญิงเจ้าคะ
‎- อะไรนะ ‎- ผู้ชายหรือผู้หญิงเจ้าคะ
‎อ๋อ จะว่าเป็นผู้ชายก็คงได้มั้ง
‎แล้ว หล่อไหมเจ้าคะ
‎แนวไหนเจ้าคะ
‎ผิวขาวเนียนแบบหนุ่มเจ้าสำอาง
‎หรือกำยำแบบหนุ่มรับใช้บ้านเรา
‎อะไรนะ
‎แหม ช่างเถอะ
‎สมมติว่าหน้าตาเข้าขั้นดีก็แล้วกัน
‎ตัวสูงไหมเจ้าคะ เป็นลูกชายตระกูลไหน
‎ยศอะไร ตกฟากตอนไหน
‎เอาดวงไปดูกันดีกว่าว่าสมพงศ์กันไหม
‎เจ้าพูดจาเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย
‎ทำไมข้าต้องคู่กับเขาด้วย
‎ผู้ชายคนนี้น่ะ...
‎เขาเป็นชายที่ไม่อาจรักผู้หญิงได้
‎คุณพระ
‎เขาแค่ทำเป็นเหนียมไปอย่างนั้นเอง ‎สมัยนี้ผู้ชายก็แบบนี้แหละเจ้าค่ะ
‎ท่านเชื่อแบบนั้นจริงหรือ
‎ข้าไม่ต้องเชื่ออะไรทั้งนั้น ‎มันเป็นเรื่องจริง
‎คือว่า ลักษณะทางกายภาพของเขาน่ะ
‎เป็นไปไม่ได้ที่จะอยู่กับผู้หญิง...
‎ก็บอกแล้วไงเจ้าคะ เขาแค่แสร้งทำ...
‎คุณหนู หรือว่า...
‎ไม่เหลือเลยหรือ
‎แค่นี้ก็ไม่เหลือหรือ จริงหรือ
‎จะไปไหน ข้ายังพูดไม่จบเลย
‎ทะเลที่ไร้น้ำ ‎จะเรียกว่าทะเลได้อย่างไร
‎ชายที่เรียกว่าชายได้ไม่เต็มปาก
‎ข้าไม่สนหรอกเจ้าค่ะ
‎นี่ ข้าก็ไม่ได้พูดถึงเขาแบบผู้ชาย
‎เราอาจจะเถียงกันบ้าง ‎และเขาก็น่ารำคาญไปหน่อย
‎แต่ข้าว่าเราเป็นเพื่อนกันได้...
‎ก็นั่นน่ะสิเจ้าคะ ข้าไม่สน ‎ว่าคุณหนูจะเป็นเพื่อนกับเขา
‎หรือเปลื้องผ้าอาบน้ำกับเขา
‎ข้าไม่สนใจเจ้าค่ะ
‎ปัดโธ่เอ๊ย
‎อะไรของนาง
‎(เรื่องราวของโฮดัม)
‎น้องหญิง
‎ไม่เห็นบอกก่อนว่าเจ้าจะมา
‎สบายดีไหมเจ้าคะ
‎ข้าก็เหมือนเดิมทุกวันนั่นแหละ
‎เจ้าล่ะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า
‎อ๋อ ใช่สิ
‎เจ้าคงเหนื่อย ข้าไม่ควรถามมาก
‎เจ้าเข้าไปนอนพักก่อนเถอะ
‎คลายความเหนื่อยล้า ‎จากการเดินทาง เข้าไปสิ
‎เจ้าค่ะ ข้าขอตัว
‎(โฮดัมกับยองอัน ‎นี่คือจุดเริ่มต้นของเส้นทาง)
‎(โฮดัม)
‎นี่อะไรเจ้าคะ
‎อาลักษณ์ยางสั่งการมาเป็นพิเศษ
‎แผนภูมิลำดับขั้นของสำนักเรา
‎แล้วเอามาให้เราดูทำไมล่ะเจ้าคะ
‎คิดว่าเพราะอะไรล่ะ
‎เจ้าสี่คนไม่รู้สถานะตัวเอง ‎อวดดีจนเกินตัว
‎ก็เลยต้องสั่งสอนให้รู้ลำดับขั้นก่อน
‎เอาล่ะ ดูนะ
‎อาลักษณ์ทั้งแปดของสำนักกฤษฎีกา
‎เรียกว่าฮันริม รู้ใช่ไหม
‎- เจ้าค่ะ ‎- เจ้าค่ะ
‎อาลักษณ์ที่มีตำแหน่งสูงสุด ‎ก็คืออาลักษณ์เอกยางชีแฮง
‎ทำไม เจ้าบ้ามันทำไมหรือ
‎ถัดลงมา คืออาลักษณ์เอกมินอูวอน
‎พวกเจ้ารู้ด้วยหรือว่า ‎พิธีรับน้องเขาทำอะไรกันบ้าง
‎ในตำแหน่งอาลักษณ์โทนั้น ‎อาลักษณ์ซนกิลซึง
‎อาวุโสกว่าอาลักษณ์ฮยอนคยองมุก
‎(อาลักษณ์โท ซนกิลซึง อายุ 35 ปี)
‎พวกนางแค่จะข่ม ‎ให้พวกเจ้ากลัวนิดๆ หน่อยๆ
‎อาลักษณ์ในขั้นเดียวกัน ‎ก็มีลำดับอาวุโสด้วยหรือเจ้าคะ
‎แน่นอน เราเข้ามาทำงานไม่พร้อมกัน
‎อย่างเช่นเราสี่คน แม้จะเป็น ‎อาลักษณ์อาวุโสขั้นเก้ากันหมด
‎แต่ข้าสบถใส่สามคนนี้ได้
‎แต่พวกเขาสบถใส่ข้าไม่ได้
‎และอาลักษณ์ซองซอควอน
‎ก็สบถใส่อาลักษณ์อันฮงอิก ‎กับอาลักษณ์คิมชีกุกได้
‎อาลักษณ์อันฮงอิก ‎สบถใส่อาลักษณ์คิมชีกุกได้
‎ส่วนอาลักษณ์คิมชีกุก...
‎สบถใส่ใครไม่ได้ ถูกด่าได้อย่างเดียว
‎อาลักษณ์ฮวัง แต่ข้าตำแหน่งอาวุโส ‎กว่าพวกนางนะ
‎นี่ ถึงจะเป็นอย่างนั้นน่ะนะ ‎แต่เสมียนกูอายุ 26 แล้ว
‎เจ้าอายุ 19 จะสบถใส่นางได้อย่างไร
‎ไม่รู้หรือว่าต้องเคารพผู้อาวุโส ‎ผู้อาวุโสต้องมาก่อน
‎นี่
‎เดี๋ยวเถอะนะพวกเจ้า
‎อาลักษณ์ขั้นเก้ากับเหล่าเสมียน ‎มานั่งกันตรงนี้ได้อย่างไร
‎อาลักษณ์โทเช่นข้า ‎ต้องวิ่งโร่ทำธุระคนเดียวหรือไง
‎ท่านมีอะไรจะใช้เราหรือขอรับ
‎ไม่ใช่เจ้า
‎สี่คนนี้
‎มัวทำอะไรอยู่ ตามมา
‎นี่มันอะไร...
‎ผู้หญิงกล้าเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร
‎ออกไปเดี๋ยวนี้
‎ตรงนี้คือ
‎ที่นั่งของอาลักษณ์
‎อาลักษณ์มิน ท่านจะให้เราร่วมฟัง ‎การว่าราชการด้วยหรือเจ้าคะ
‎ไปประจำตำแหน่ง
‎อาลักษณ์มิน
‎เจ้าคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่
‎ผู้หญิงไม่ควรเข้ามาในนี้
‎เจ้าบังอาจหมิ่นราชสำนักเชียวหรือ
‎ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ
‎ข้ากำลังพูดกับเจ้า ‎เจ้ากล้าเมินข้าหรือ
‎พอแล้ว
‎- ให้ตาย ‎- เกินทนแล้ว
‎ให้ตายสิ
‎- ตายจริง ‎- ไม่อยากจะเชื่อ
‎- เกิดอะไรขึ้น ‎- บ้าไปแล้ว
‎องค์รัชทายาทเสด็จ
‎ทำไมมีแค่พวกเจ้าล่ะ
‎- คนที่ข้าเรียกพบอยู่ที่ไหน ‎- นางอยู่ในท้องพระโรงเพคะ
‎"ท้องพระโรง" หรือ
‎พวกอาลักษณ์หญิง ‎เข้าฟังการว่าราชการด้วยหรือ
‎- เจ้าค่ะ ‎- เจ้าค่ะ
‎โธ่ อาลักษณ์มินอูวอน ‎สร้างปัญหาอีกแล้วสินะ
‎"มินอูวอน" เป็นเพื่อนเรียนสมัยเด็ก ‎ของเสด็จพี่ไม่ใช่หรือ
‎นั่นไม่สำคัญหรอกพ่ะย่ะค่ะ
‎เขาเป็นลูกชายรองอัครมหาเสนาบดี ‎ทั้งหล่อเหลาและเอาการเอางาน
‎แถมยังเฉลียวฉลาด
‎เข้าสำนักบัณฑิตหลวงตอนอายุ 15
‎เข้าวังหลวงตอนอายุ 18
‎คนอื่นทำงานหนักเพื่อความสำเร็จ
‎แต่เขาได้มาโดยง่ายดาย
‎คนอื่นจึงอิจฉาเขา ใส่ร้ายเขา
‎และปล่อยข่าวลือมั่วๆ เกี่ยวกับเขา
‎แต่เขาน่ะ
‎มีข้อด้อยร้ายแรงอยู่อย่าง
‎เขาน่ะ
‎เหมือนก้อนหิน
‎ไม่มีความยืดหยุ่น เย็นชาสุดๆ
‎เก่งนักล่ะเรื่องทำคนอื่นประสาทเสีย
‎แล้วกูแฮรยองต้องร่วมงาน ‎กับคนอย่างเขา...
‎ก็บอกลาคืนวันอันแสนสุขได้เลย
‎นางจะพบเจอแต่ความทรมาน
‎ชีวิตนางจะเต็มไปด้วยขวากหนาม
‎จริงหรือ
‎หยุดพัดได้แล้ว
‎ไม่ต้องมีพัด ‎ข้าก็ชักจะรู้สึกสดชื่นขึ้นมาแล้วล่ะ
‎องค์รัชทายาท มีสารด่วนพ่ะย่ะค่ะ
‎เข้ามา
‎สารจากขุนนางในฮาดง ‎จังหวัดคยองซังพ่ะย่ะค่ะ
‎ฝนที่ตกลงมาไม่หยุดทำให้น้ำล้นตลิ่ง
‎เข้าท่วมหลายหมู่บ้าน
‎และปรากฏว่า
‎มีชาวบ้านหลายร้อยคนจมน้ำ
‎หรือถูกดินถล่มทับพ่ะย่ะค่ะ
‎ตอนฝนตกไม่หยุด ‎ขุนนางที่นั่นมัวทำอะไรอยู่
‎ทำไมถึงไม่อพยพชาวบ้าน
‎คนที่ตายส่วนใหญ่ ‎คือผู้ที่หลบหนีไปอยู่ที่เขาจีรี
‎เพื่อเลี่ยงภาษีทหารพ่ะย่ะค่ะ
‎ให้เยียวยาชาวบ้านด้วยการแจกอาหาร
‎จากสำนักบรรเทาทุกข์
‎คงต้องใช้เวลา ‎ฟื้นฟูความเสียหายหลายวัน
‎ระหว่างนี้ไม่ต้องเก็บภาษีชาวบ้าน
‎- และ... ‎- ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ
‎พวกเขาอาจประสบอุทกภัย
‎แต่ก็เป็นคนผิด ‎ที่หลบเลี่ยงหน้าที่ทางทหาร
‎สมควรที่จะถูกลงโทษ
‎แล้วพระองค์คิดจะยกเว้นภาษี ‎ให้พวกเขาได้อย่างไร
‎ท่านจะบอกให้ข้าเก็บภาษี ‎จากราษฎรเหล่านั้น
‎ที่ต้องสูญเสียครอบครัว
‎และไร้ที่ไปอย่างนั้นหรือ
‎โปรดอย่าให้อารมณ์ส่วนพระองค์ ‎มีผลต่อการตัดสินพระทัยพ่ะย่ะค่ะ
‎นึกถึงสาเหตุที่ทำให้พวกเขา ‎ต้องลงเอยเช่นนั้นสิพ่ะย่ะค่ะ
‎พวกเขารนหาที่เอง
‎ด้วยการหนีไปอยู่บนเขา
‎เพียงเพื่อจะได้ไม่ต้องจ่ายภาษี
‎องค์รัชทายาท
‎ทุกวันนี้มีคนจำนวนมาก
‎หลบหนีเพื่อเลี่ยงการจ่ายภาษีทหาร
‎สร้างปัญหาให้กับสำนักอากร ‎ในแต่ละภูมิภาค
‎การจ่ายภาษีทหารเป็นหน้าที่ ‎ที่สำคัญที่สุดในฐานะราษฎร
‎ผู้ใดไม่ทำตาม ‎เท่ากับไม่จงรักภักดีต่อบ้านเมือง
‎พระองค์ต้องจับกุมให้หมด
‎และกวดขันระเบียบวินัย ‎ให้แก่บ้านเมืองพ่ะย่ะค่ะ
‎- โปรดพิจารณาด้วยพ่ะย่ะค่ะ ‎- โปรดพิจารณาด้วยพ่ะย่ะค่ะ
‎โปรดถอนรับสั่งด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ
‎- ถอนรับสั่งด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ ‎- ถอนรับสั่งด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ
‎โปรดถอนรับสั่งด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ
‎- ถอนรับสั่งด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ ‎- ถอนรับสั่งด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ
‎ท่านว่าการจ่ายภาษีทหารคือหน้าที่ ‎ที่สำคัญที่สุดในฐานะราษฎรหรือ
‎แล้วท่านล่ะ
‎ท่านเคยจ่ายภาษีหรือไม่
‎บิดาท่านล่ะ ลูกชายท่านล่ะ
‎พวกเขาเคยจ่ายภาษีหรือไม่
‎องค์รัชทายาท ‎ภาษีทหารต้องเก็บจากชาวบ้าน...
‎ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
‎เมื่อไหร่กันที่การจ่ายภาษี
‎กลายเป็นหน้าที่ของชาวบ้าน ‎ที่อ่อนแอและยากจน
‎เมื่อครั้งเกิดสงครามในโชซอน
‎ทุกคนในบ้านเมืองต้องเสียภาษี
‎แต่เมื่อเวลาผ่านไป ‎ขุนนางมากอำนาจก็หยุดจ่ายภาษี
‎ลามไปถึงชนชั้นสูงที่ร่ำรวย
‎จนตอนนี้ แม้แต่ชนชั้นกลางก็เอาด้วย
‎เพราะเหตุนี้คนยากจน ‎จึงต้องแบกภาระทั้งหมด
‎การขอให้คนรวยแบ่งเงินมาจ่ายภาษี
‎กับขอให้คนจนแบ่งเงินมาจ่ายภาษี
‎ต่างกันราวฟ้ากับเหว
‎พวกท่านในที่นี้ครอบครอง ‎ทรัพย์สินส่วนใหญ่ในแผ่นดิน
‎แต่กลับจะคอยแต่ผลักภาระให้คนจน
‎และขอให้พวกเขาจ่ายมากกว่าที่มี
‎นั่นต่างหากคือสาเหตุ ‎ที่ราษฎรทิ้งบ้านตัวเอง
‎แล้วเลือกไปอาศัยอยู่บนภูเขา
‎คิดว่าพวกเขาไม่ภักดี ‎ต่อบ้านเมืองหรือ
‎หรือต่อให้พวกเขา ‎ทอดทิ้งแผ่นดินของเราจริง
‎ข้าก็จะไม่ทอดทิ้งพวกเขา ‎นี่คือสิ่งที่ประเทศชาติควรทำ
‎นี่คือสิ่งที่พระราชาควรทำ
‎โอหังนัก
‎ข้าให้เจ้าว่าราชการแทน ‎ด้วยเห็นแก่ความกระตือรือร้น
‎แต่เจ้ากล้าพูด
‎เรื่องหน้าที่พระราชา ‎ทั้งที่ข้ายังอยู่งั้นหรือ
‎- เสด็จพ่อ กระหม่อมเพียงแค่... ‎- ให้องค์รัชทายาทออกไป
‎เสด็จพ่อ...
‎ข้าลดภาษีไปครึ่งหนึ่งแล้ว
‎ยังไม่มีปัญญาจ่ายกันอีก
‎สั่งปลดขุนนางในฮาดง
‎และให้เจ้าเมืองคยองซัง ‎ออกจากตำแหน่งเสีย
‎อยู่ในนั้นอึดอัดเหลือเกิน
‎คนเหล่านั้นเป็นขุนนางมากความสามารถ
‎ที่ทำงานรับใช้ราชสำนักไม่ใช่หรือ
‎แต่ไม่ว่าองค์รัชทายาท ‎จะเสนอความเห็นอะไร
‎พวกเขาก็ขัดไปเสียทุกเรื่อง
‎อย่างกับฝูงไก่ชนแน่ะ
‎"ไก่ชน" หรือ
‎นั่นเป็นคำจำกัดความที่ดีมาก ‎สำหรับที่ปรึกษาหลวง
‎"ที่ปรึกษาหลวง" หรือ
‎เราเรียกบรรดาขุนนาง
‎ในสำนักผู้ตรวจการ ‎และสำนักผู้ตรวจสอบว่าอย่างนั้น
‎สองฝ่ายทำงานต่างกันเล็กน้อย
‎แต่ต่างก็มีหน้าที่ ‎แก้ไขข้อผิดพลาดของพระราชา
‎และหยุดยั้งไม่ให้พระองค์ ‎กระทำการโดยพลการอย่างวันนี้
‎พระองค์ไม่ได้ทำโดยพลการ
‎ท่านไม่คิดเช่นนั้นหรือ
‎องค์รัชทายาทไม่ได้คิดทำโดยพลการ ‎ที่อยากช่วยเหลือราษฎร
‎พระองค์เพียงทำตามหน้าที่ที่พึงกระทำ
‎ข้าคิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ
‎เจ้าจะคิดเช่นไรไม่สำคัญ
‎อาลักษณ์คือผู้จดบันทึก
‎สิ่งที่ได้เห็นและได้ยิน
‎ความคิดเห็นส่วนตัวมีแต่จะสร้างอคติ
‎และหากเจ้าบันทึกตามที่คิด
‎มันจะกลายเป็นบันทึกส่วนตัว ‎ไม่ใช่บันทึกประวัติศาสตร์
‎ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห
‎องค์รัชทายาท
‎ชอบทำเหมือนเราเป็นคนป่าเถื่อน
‎คงจะหลงคิดว่าตัวเองเป็นพระราชา
‎เพราะเป็นรัชทายาทสืบทอดราชบัลลังก์
‎อีกไม่นานก็จะได้รู้เองนั่นแหละ ‎ว่าใครคือผู้ปกครองบ้านเมืองตัวจริง
‎แล้วมันเมื่อไหร่กันล่ะ
‎ทุกครั้งที่เข้าฟังการออกว่าราชการ
‎ข้าชักข้องใจว่ากำลังรับใช้รัชทายาท ‎หรือพระราชาที่ถูกยึดบัลลังก์...
‎แหม ลายมือแย่จนข้าตกใจเลย
‎ให้เขียนหนังสือ ไม่ใช่วาดรูปต้นไม้
‎น่าจะไปเป็นจิตรกรนะ
‎เราเพิ่งเข้าฟัง ‎การว่าราชการเป็นครั้งแรก
‎ไม่เห็นต้องล้อกันขนาดนี้เลย
‎พวกเจ้ายังต้องฝึกอีกมาก
‎อาลักษณ์มิน มาดูลายมือพวกนางสิ
‎ท่านอ่านที่พวกนางเขียนออกไหม
‎ไม่ออก
‎ไม่ง่ายเลย
‎ข้านึกว่าอย่างน้อยจะอ่านออกสักตัว
‎แต่ไม่ได้จริงๆ
‎เจ้าเรียนรู้อะไรจากในท้องพระโรงบ้าง
‎ยากเจ้าค่ะ
‎แค่จดสิ่งที่ทุกคนพูด
‎ก็ต้องใช้เวลามากอยู่แล้ว
‎แต่นี่พวกเขายังพูดเร็วมากอีก
‎ข้าสับสนเพราะไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูด
‎ขุนนางคิ้วหนา
‎ขุนนางหัวโต ขุนนางคอสั้น
‎ข้าจดมาแบบนี้น่ะ
‎พวกท่านแยกแยะคนพูดได้อย่างไรเจ้าคะ
‎มีวิธีอยู่
‎นี่อะไรเจ้าคะ
‎"บันทึกรูปลักษณ์" หรือ
‎คนนี้คือ...
‎ใช่ เขาคือรองอัครมหาเสนาบดี ‎มินอิกพยอง
‎คนนี้แหละขุนนางหัวโต
‎เจกัลทัค ขุนนางขั้นเจ็ด ‎สำนักราชเลขาธิการ
‎ใช่ ถูกต้อง
‎นอกจากมหาเสนาบดีทั้งสามแล้ว ‎ยังมีขุนนางจากสำนักต่างๆ
‎ทั้งสำนักผู้ตรวจการ
‎สำนักผู้ตรวจสอบ สำนักราชเลขาธิการ
‎สำนักบันทึกแผ่นดิน
‎สำนักที่ปรึกษาพิเศษ ‎และสำนักบรรยายหลวง
‎นี่เป็นบันทึกของเหล่าอาลักษณ์ ‎ที่ระบุรูปลักษณ์
‎และตำแหน่งของขุนนางทั้งหมดไว้
‎เป็นธรรมเนียมปฏิบัติ ‎ที่เราจะต้องคอยเพิ่มข้อมูล
‎และส่งต่อให้อาลักษณ์รุ่นถัดไป
‎มันเป็นของพวกเจ้าแล้ว
‎แปลว่าท่านยอมรับเรา ‎ในฐานะอาลักษณ์แล้วหรือเจ้าคะ
‎นี่ อย่าเพิ่งคิดไปไกล
‎มือพวกเจ้ายังไม่มีตุ่มพองด้วยซ้ำ
‎กล้าเรียกตัวเองว่าอาลักษณ์หรือ
‎มีเวลาก็อ่านและจดจำไว้
‎นี่จะช่วยพวกเจ้าได้
‎อาลักษณ์มิน
‎ขอบคุณเจ้าค่ะ
‎โอ๊ย
‎เสด็จพี่ต้องแก้นิสัยนี้เสียทีนะ
‎นิสัยอะไร
‎ก็นิสัยที่ชอบเสด็จมาที่นี่ ‎ทุกครั้งที่ว่างไง
‎เพราะแบบนี้คนในวัง ‎ก็เลยชอบซุบซิบว่าองค์รัชทายาท
‎ไม่ทรงโปรดพระชายา
‎แต่ก็จริงนี่
‎พระชายาเป็นเพียงแค่สายสืบ
‎ที่คอยรายงานทุกสิ่งที่ข้าพูดและทำ
‎กับรองอัครมหาเสนาบดี
‎ทรงมีเรื่องไม่สบายพระทัยหรือ
‎ไม่ได้มีเรื่องไม่สบายใจหรอก
‎แล้วก็ไม่ต้องมาอยากรู้ด้วย
‎เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลไปด้วยอีกคน
‎เสด็จพี่ไม่รู้จักข้าเอาเสียเลย
‎ทั้งชีวิตของข้า
‎มีแต่ความกังวลและอึดอัดใจ
‎เลิกล้อเล่นได้แล้ว ข้าจะงีบสักหน่อย
‎อีกเดี๋ยวปลุกข้าด้วยนะ
‎พ่ะย่ะค่ะ
‎องค์รัชทายาท
‎รองเสนาบดี ‎สำนักที่ปรึกษาพิเศษมาพ่ะย่ะค่ะ
‎(ขุนนางขั้นสาม สำนักที่ปรึกษาพิเศษ)
‎รู้แล้ว
‎ให้เข้ามา
‎ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท
‎กระหม่อมจำเป็นต้องมาเข้าเฝ้า ‎โดยไม่ให้ผู้ใดทราบ
‎ข้าเข้าใจ ท่านมีธุระอันใดหรือ
‎มีคนถูกฆาตกรรม
‎ในบ้านร้างที่เขาอีมัลพ่ะย่ะค่ะ
‎ชายหกคนตาย
‎คนหนึ่งรอดมาได้เพราะการรักษาประหลาด
‎อะไรคือการรักษาประหลาดที่ว่านี่
‎แล้วคนเหล่านี้ไปทำอะไรในบ้านร้าง
‎กระหม่อมไม่ทราบรายละเอียด
‎แต่เจ้าหน้าที่ได้ซักถาม
‎หลังจากที่เขาฟื้น
‎ปรากฏว่าเขาพูดถึง ‎หนังสือเล่มหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ
‎- หนังสือต้องห้ามสินะ ‎- พ่ะย่ะค่ะ
‎หนังสือนั่นชื่อว่าอะไร
‎"เรื่องราวของโฮดัม" พ่ะย่ะค่ะ
‎"เรื่องราวของโฮดัม" หรือ
‎ท่านเพิ่งพูดว่า "โฮดัม" ใช่ไหม
‎ทำงานให้รอบคอบไม่เป็นหรือไง
‎ทำไมถึงทิ้งร่องรอยไว้
‎อย่างกับงูลอกคราบแบบนี้
‎ควีแจ
‎เจ้าบอกว่าเขารอดเพราะการรักษา
‎ที่ไม่มีในโชซอนหรือ
‎ขอรับ ใต้เท้า
‎เขารอดได้อย่างไร ‎ไม่ใช่เรื่องสำคัญในตอนนี้นะขอรับ
‎ตอนนี้เขายังไม่ตาย ‎เราไม่รู้เลยว่าเขาจะพูดอะไรบ้าง
‎ต้องรีบลงมือแล้วขอรับ
‎นั่นสิขอรับ เราปล่อยให้เขารอดไม่ได้
‎ให้ตายเถอะ
‎แหมๆ ดูหน้าพวกเจ้าสิ
‎เจ้ากลัวศพเพราะเป็นผู้หญิงหรือ
‎ข้ากลัวการทำงานล่วงเวลา ‎มากกว่าศพพวกนั้นเจ้าค่ะ
‎เราควรจะได้กลับกันแล้ว
‎ทำไมจู่ๆ ต้องออกมาทำงานด้วย
‎นั่นสิ หลังเข้าฟังการว่าราชการ
‎ข้าก็เหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว
‎โอ๊ย นี่ยังต้องไปดูการชันสูตรศพอีก
‎แล้วมาลงที่ข้าทำไม ‎ข้าไม่ได้ฆ่าพวกเขาเสียหน่อย
‎ข้าต้องตระเวนไปทั่วแผ่นดิน
‎แล้วขอให้ฆาตกรทุกคนหยุดฆ่าคน
‎เพราะกลัวเจ้าจะเหนื่อยหรือไง
‎การเข้าร่วมการชันสูตรศพ ‎เป็นหน้าที่ของอาลักษณ์
‎เลิกบ่นแล้วตามมาได้แล้ว
‎สว่างโร่แบบนี้ ‎ก็น่ากลัวน้อยลงแล้วน่า
‎บาดแผลที่ท้องกว้างประมาณสองชน
‎ความลึก...
‎ประมาณห้าชน
‎ยังไม่เสร็จหรือ
‎- เขาเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ ‎- ใคร
‎คนที่รอดชีวิต ‎เพราะการรักษาประหลาดน่ะเจ้าค่ะ
‎ท่านเห็นบาดแผลเขาไหม
‎แล้วการรักษาประหลาดนี่คืออะไร
‎เจ้าจะอยากรู้ไปทำไม
‎ร่างเขาถูกเย็บด้วยด้ายราวกับผ้าห่ม ‎พอใจหรือยัง
‎ใช้ด้ายเย็บคนหรือเจ้าคะ
‎ข้าขอดูได้ไหมเจ้าคะ
‎โธ่ ทำไมข้าดูไม่ได้ล่ะเจ้าคะ
‎แค่ครู่เดียวเท่านั้น ‎ข้าขอไม่ถึงสิบนาที
‎เจ้าจะอยากเห็นแผลน่ากลัวนั่นไปทำไม
‎เจ้าจิตผิดปกติหรืออย่างไร
‎ไม่ใช่เพราะมันน่ากลัว
‎แต่เพราะข้าคิดว่า ‎เขาถูกเย็บแผลเจ้าค่ะ
‎อะไรนะ
‎ข้าเคยได้ยินตอนอยู่อาณาจักรชิง
‎มันเป็นการรักษาแบบตะวันตก
‎แผลจะหายเมื่อเย็บด้วยด้าย
‎น่าทึ่งใช่ไหมล่ะเจ้าคะ
‎ข้าก็เลยอยากเห็นกับตาสักครั้ง
‎ข้าขอเข้าไปดูแวบหนึ่งได้ไหมเจ้าคะ
‎ไม่ได้ ไม่ใช่แค่ ‎สำนักสืบสวนจะไม่อนุญาต
‎แต่ข้าก็อยากรีบกลับบ้านเหมือนกัน
‎- เช่นนั้นขอข้า... ‎- เอ่ยปากอีกคำเดียว
‎ข้าจะให้เจ้าอยู่เฝ้าศพทั้งคืน
‎ท่านอาลักษณ์ยาง...
‎โอ๊ะ ดูนี่สิ
‎- สวยจัง ‎- ใช่ไหมล่ะ
‎ข้าต้องกลับไปที่สำนักสืบสวนก่อน
‎ข้าลืมซาแชกไว้
‎- อะไรนะ ‎- ขอตัวก่อน
‎แล้วที่อยู่ในมือเจ้าล่ะ
‎นางถือซาแชกอยู่นี่
‎เจ้าเป็นใคร
‎แมฮวาหรือ
‎ข้าคือ...
‎องค์ชายแห่งโชซอน
‎องค์ชายโดวอน
‎อะไรนะ
‎คิดหรือ...
‎ว่าจะฆ่าข้าได้
‎เจ้าว่านางยังไม่ตายหรือ
‎คนทรยศกล้าอยู่บนแผ่นดิน ‎ที่ข้าปกครองได้อย่างไร
‎ข้าต้องรู้ให้ได้ ‎ว่าหนังสือนั่นเกี่ยวกับอะไร
‎- อย่าสืบเรื่องนี้ ‎- แต่เสด็จพี่ก็ทรงทราบ
‎ถ้าเขาเป็นองค์ชาย ‎แล้วทำไมยังอยู่ในวัง
‎โดยที่ยังไม่ได้แต่งงาน
‎ผิวขาวราวหิมะ รูปลักษณ์หล่อเหลา
‎อาลักษณ์ไม่ควร ‎ผูกสัมพันธ์ส่วนตัวกับผู้อื่น
‎นี่อาจส่งผลเสียต่อเจ้าในอนาคต
‎หม่อมฉันนึกว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้
‎ข้ามีเรื่องจะบอกเจ้า
‎เจ้าจะจดด้วยไหม
‎คำบรรยายโดย: ฐิตา วีระมนทนาศักดิ์